تولد یک ملت؛ یادمان سلولوئیدی کوکلوکس کلان ها*
هنگامی که از دهه های نخستین تکوین سینما (به مثابه یک هنر، رسانه و صنعت) سخن می گوییم، ناگزیریم بخش نسبتاً عمده ای از مباحث خود را به دیوید وارک گریفیث اختصاص دهیم. کارگردانی که چه قبل و چه بعد از کنفرانس سال 1978 برایتون همواره به عنوان یکی از تأثیر گذارترین کارگردانان دهه های نخستین سینما در زمینه ی تکامل تکنیک ها و امکانات داستانگویی شناخته شده است. گرچه در کنفرانس مزبور، نمایش تعداد زیادی از فیلم های فیلمسازان دیگر از جمله فیلمسازان مکتب برایتون موجب شد از اهمیت گریفیث در ابداع فنون سینمایی کاسته شود. دیوید ای کوک در کتاب «تاریخ جامع سینمای جهان» در خصوص گریفیث می گوید که او «بزرگترین نبوغ سینمایی را در تاریخ سینما از خود نشان داده است» و حتی دیوید بوردول و کریستین تامپسُن که در کتاب «تاریخ سینما»ی خود به وضوح سعی دارند تا از اهمیت به قول ایشان خودساخته ی گریفیث بکاهند، از تهور گریفیث در بکارگیری و ترکیب فنون سینمایی سخن به میان می آورند.
تنها نگاهی گذرا به کارنامه ی فیلمسازی گریفیث ما را مجاب می سازد تا از فیلم «تولد یک ملت» به عنوان شاخص ترین و مهم ترین اثر او نام ببریم؛ این فیلم که محصول سال 1915 می باشد تا سال 1920 بیش از 15 میلیون دلار فروخت و مخاطبان میلیونی خود را تا سالهای بعد هم به سالن های سینما کشاند. اما آنچه این فیلم را در نگاه من از سایر فیلمهای گریفیث مستثنی می کند، این است که ...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط میلاد حسینی
|
با سلام خدمت دوستان
بعد از گذشت بيش از دو سال از آخرين پستم در اين وبلاگ، به تشويق دو دوست عزيزم رضا عرب و عليرضا کياني، بر آن شدم تا مجددا اين وبلاگ گرد و خاک گرفته را راه اندازي کنم و با رویکردی متفاوت اما باز هم در مدیوم سینما به فعالیتم ادامه بدهم.
اين وبلاگ به زودي به صورت منظم به روز خواهد شد...
+ نوشته شده در ساعت توسط میلاد حسینی
|
از خانه ای روی آب
تا اتوپیای صالحین
فیلم خانه ای روی آب فارغ از جنجال هایی که بر سر نسخهی اکرانی اش در سینماها، به پا کرد، به سبب بهره مندی از فیلم نامه ای ساختارمند و شکل روایی منحصر به فردش جایگاه ویژه ای در میان آثار بهمن فرمان آرا دارد.
شخصیت پردازی کاراکتر اصلی و محوری فیلم، در سکانس آغازین به شکلی بدیع و استادانه صورت میگیرد؛ دکتر رضا سپیدبخت (با بازی رضا کیانیان) هنگامی که مست و مدهوش در کنار زنی روسپی، بنز خود را بی احتیاط در جاده ای متروک میراند، فرشتهی کوچکی را زیر میگیرد. این سکانس با بهره گیری از نوعی نمادگرایی مذهبی، فردی را به تصویر میکشد که گوهر وجودش را به گناهان بزرگ و کوچک می آلاید...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط میلاد حسینی
|
جغرافیای پنهان شانس؛
یا چگونه تور تنیس بر زندگی شما تاثیر می گذارد
وودی آلن در آخرین ساخته خود به مفهومی می پردازد که به نظر نقش و اهمیتش در زندگی دست کم گرفته شده است؛ شانس.تاثیر شانس در زندگی بشر تا چه حد است؟ آیا سرنوشت ما را تنها سلسله ای از اتفاقات و حوادثی که از کنترل ما خارج است ، رقم می زند ؟ آنجا که شانس سرنوشت فرد را رقم می زند،آیا همواره عدالت فرابشری برقرار است؟اینها سوالاتی است که بیننده پس از تماشای «امتیاز نهایی» به ذهنش خطور می کند....
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط میلاد حسینی
|
ماه تلخ
روایت داستان فیلم دقیقا قسمی از روایت پست مدرن است.پست مدرن بدان معنا که آنچه از زبان اسکار بیان می شود واجد مهم ترین ویژگی ادبیات پست مدرن است؛عدم قطعیت.ما (بیننده) نمی دانیم آنچه که اسکار بر زبان می آورد راست است یا دروغ.در هیچ جای فیلم ما از داستان زندگی اسکار مگر از زبان خودش آگاه نمی شویم.با توجه به این مطلب که اسکار نویسند ای است که نوشته هایش خوانده نمی شود،پس همان قدر که می شود به او اعتماد کرد می شود باور داشت که او دروغ می گوید،و این جنبه ی پست مدرن روایت فیلم است...
ادامه مطلب+ نوشته شده در ساعت توسط میلاد حسینی
|